.

سوره بودي و تسبيح دست من بودي هجا هجا شدي و دانه دانه ات كردند به روي پيكر تو پاي هركس وا شد زره نداشتن را بهانه ات كردند ... پ ن 1: یا اَبَتِ اَلْعَطَشُ قَدْ قَتَلَنی وَ ثِقْلُ الْحَدیدِ قَدْ اَجْحَدَنی فَهَلْ إِلَى شَرْبَةٍ مِنَ الْمَاءِ سَبِيلٌ ؟ پ ن 2: و مردی پیش او آمد نامش مُرّة بن منقذ، از پس وی اندر آمد و شمشیری بزدش و او را بیفگند. جمعی گرد وی اندر آمدند و او را پاره پاره کردند. چون حسین آن را بدید بگریست به آواز بلند، و هیچکس تا آن وقت آواز حسین نشنیده بود. و زینب از خیمه بیرون آمد و خویشتن را بر علی افگند و خروش برخاست. پ ن

دل شير نر دارد و زور پيل

دو دستش به كردار درياي نيل

اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

تشويش وقت پير مغان مي دهند اين سفلگان نگر كه چه با پير مي كنند پ ن 1: مثل چنين روزي.... پ ن 2: و بر پای خاست و از تشنگی بی طاقت شده بود، و بر لب رود فرات رفت و به جایی همی جست که مگر آب تواند خوردن. شمر گفت: و یلکم، دست باز مدارید که آب خورد که او از تشنگی مرده است، چون آب خورد زنده شود. و حسین به روی اندر افتاد و آب به دهن اندر گرفت. تیری بر دهنش زدند و حسین آب بریخت و آن تیر از دهن بیرون کشید و بازگشت، و خون از دهنش همی دوید. و بر در خیمه بیستاد. عمر سعد آهنگ کشتن وی کرد. چون نزدیک رسید؛ حسین گفت : تو آمدی به کشتن من؟ عمر سعد خجل شد و بازگشت، و پیادگان را گف

گويي ولي شناسان رفتند ازين ولايت

ـ به بهانه ماه محرم ـ

+ عكس بعدا اضافه خواهد شد.

در کجا های پاییزهایی که خواهند آمد

یک دهان مشجر

از سفر های خوب

حرف خواهد زد؟

سهراب سپهری

عکس بعدا اضافه خواهد شد.